Het Mura-Drava natuurpark op het grensgebied van Kroatië en Hongarije wordt ook wel het laatste ongerepte rivierengebied van Europa genoemd of ook: de Europese Amazone. Een streek waar ik goede herinneringen aan bewaar van één van mijn vorige fietstochten (zie het verslag van Door Kroatië en Bosnië). Maar ook langs de Sava heb ik in het verleden heerlijk gefietst (zie het verslag van Door Slovenië, Kroatië en Bosnië). Nog steeds blijven de Mura-Drava en Sava rivieren (gelukkig nog) gespaard van massa-toerisme, een ware verademing voor de ietwat avontuurlijk ingestelde fietser.
Mijn enthousiasme voor deze streek blijkt niet onopgemerkt gebleven zodat deze keer Tomas, mijn zoon, en ik samen op pad gaan voor een fietstocht langs de grote rivieren van Kroatië en een beetje Slovenië.
We beginnen onze fietstocht in Slovenië, vlak bij het drielandenpunt Slovenië- Kroatië-Hongarije. Van daaruit volgen we de Europese Amazone Fietsroute door Kroatië: langs de Mura en Drava tot aan Kopački Rit, een moerasachtig gebied langs de Kroatische Donau.
Vervolgens steken we via Đakovo over naar de Sava bij Slavonski Brod. Deze rivier volgen we eerst via de Sava Ruta stroomopwaarts tot voorbij Zagreb waarna we via de Krapina, Krapinica, Maceljčica, en Rogatnica rivier aan de Drava bij Ptuj aankomen.
Vanaf deze laatste stad volgen we de Drava om bij Ormož de Pavloski Potok te volgen tot Ljutomer om vervolgens langs de Ščavnica af te dalen tot de Mura waarna we naar ons vertrekpunt fietsen.
Na een alternatieve, half illegale, overnachting fietsen we in de ochtendhitte Slovenië uit en Kroatië in. Bij Mursko Šredišče komen we aan de Mura, de rivier die we gaan volgen tot aan de Drava. Nadat we de brug en daarmee de grens zijn overgestoken, zetten we koers naar het oosten.
Op enige afstand van de rivier de Mura slingert de weg zich tussen de licht glooiende akkers, over lage heuvels en door kleine dorpjes. Al bij onze eerste rustpauze worden we gadegeslagen door een ooievaar die vanuit zijn nest op een oude schoorsteen de wacht houdt. Een tafereel dat zich bij elk dorpje zal herhalen.
Eenmaal in het vlakke polderland passeren we dorpjes die elk een mooi kerkje rijk zijn. Het leven is inmiddels op gang gekomen en meer en meer worden we aangemoedigd door plaatselijk fietsers - die allen op leeftijd lijken te zijn.
Nabij Sveta Marija stuiten we op de dijk van het stuwmeer in de Drava, waarna we even later bij Donja Dubrava de rivier zelf ontmoeten. De Drava, die even verderop met de Mura verenigd wordt.
Voor het heetst van de dag wordt het tijd om de koelte op te zoeken voordat de hittegolf die Zuid-Europa teistert onze hersens laat smelten. Als een fata morgana verschijnt het meer van Šoderica voor onze ogen. We sturen onze fietsen ernaartoe en gooien even later onze gloeiende lijven in het water.
Tegen de avond vinden we een plekje voor onze tenten en een warme douche op Kamp Aquatera, dat hier aan het meer ligt.
Dorpjes en winkeltjes worden schaarser naarmate we de Drava verder oostwaarts volgen. Het zijn bossen, akkers en water die elkaar op deze rit afwisselen, evenals trekkers en ooievaars. We slingeren dan ook tussen bossen en langs meertjes, soms even langs de Drava.
In het dorpje Novo Virje, het laatste voor Niemandsland - of zijn we daar al? - bezoeken we de winkel. Een winkeltje aan huis waar je altijd naar binnen kan zolang er iemand wakker (en thuis) is.
Zoals ik nog gewend ben, kondig ik m'n bezoek aan met 'dobar dan'. 'Dobar dan' klinkt het uit het achterhuis en even later komt de winkelierster ons vergezellen.
Eenmaal buiten raken we in gesprek met de andere dorpsbewoner, de nestor, die op z'n Amsterdam-fiets aan komt rijden. Zo weten we nu dat zijn broer in Oostenrijk woont waar ze Duits praten. Maar dat kan hij niet, hij praat alleen Joegoslavisch. Daar is hij dan ook geboren, in Joegoslavië. Nu woont hij in Europa. Allemaal op hetzelfde dorp, al z'n hele leven lang.
In de hitte en door de woeste leegte van dit deel van de Europese Amazone pedelaren we voort. Af en toe moeten we even van de fiets af, zoals voor de maai-dors machine die breder is dan de weg. We parkeren onze fietsen in het gras en groeten elkaar.
Als we bij Pomača weer in de bewoonde wereld komen, sturen we onze fietsen naar Križnica. Križnica is een eiland in de Drava, omsloten door de oude en de huidige Drava. Het veerpontje brengt ons ernaartoe.
Bij het strandje aan de Drava vinden we een recreatieterrein met picknick- en speelvoozieningen en zelfs een echt kakhuis bij het veldje waar we de tent zullen opzetten.
In de loop van de middag en avond is het een komen en gaan van ouderen, jongeren, gezinnen en honden. Wel 50 bewoners kent deze omgeving die allemaal verkoeling komen zoeken in de rivier. Net als wij overigens. Tegen het heetst van de dag duiken we de Drava in. Een uurtje in het koude water zorgt er voor dat onze verhitte lijven weer op temperatuur komen.
's Avonds, voordat het donker wordt, nemen we nog een verfrissend bad in de rivier. Inmiddels zijn de muggen dan uit hun schuilplaats gekomen, het ziet er zwart van. We duiken vlug de tent in.
Donder en bliksem, regen en storm kondigen zich aan en jagen even later door de avond. Takken vliegen door de lucht, het recreatiegebied is verlaten op twee dappere kampeerders na. Zelfs de muggen lijken verdwenen.
Het is een drukte vanjewelste bij de veerpont. Het is dan ook de enige weg van het eiland af. We zien met verbazing hoe een trekker met een oplegger vol hooibalen de pont op rijdt. Grote rollen hooibalen, hoog opgestapeld en ogenschijnlijk niet geborgd. Al schuddend rijdt het geheel het pontje op. Het past maar net. Als de trekker aan de overkant is komt een wagen met karren vol met geiten aangereden. Ook die past er even later op. Mekkerend vaart het geheel naar de overkant.
Dan is het voor ons tijd om het eiland te verlaten. De veerman kent ons kennelijk nog van gister, voor de terugweg hoeven we onze kaartjes niet meer te laten zien. Hij kent vast iedereen die hier op het eiland woont. Twee vreemdelingen met de fiets zijn dan makkelijk te onthouden.
Al snel doorkruisen we de polders langs de rivier. Honden, ganzen en kippen kondigen ons bij elk huis aan in het verder onverstoorde landschap. Door de schaarse bewoners worden we hartelijk gegroet, soms ook met open mond nagestaard.
Over dijken en rechte polderwegen zien we op de akkers alles groeien wat hier op ‘t bord komt.
Wat verder van de rivier af, op ‘t hoge land, tussendoor de lintdorpen, volgen we de paprikaroute. De vruchten groeien kennelijk aan de maisstengels, die ons overal op deze route flankeren.
Na de rustpauze bij de oude kerk van Suhopolje voert de route alweer door agrarisch gebied. We blijven dan ook genieten van de overweldigende rust.
Rond het middaguur komen we bij natuur-educatiecentrum 'Dravska Priča', alwaar het einde van onze dagrit gepland staat. (De hoge temperaturen maken dat we steeds vroeg in de ochtend vertrekken, om al kort na de middag aan te komen).
We krijgen de slaapzaal van het educatiecentrum tot onze beschikking, net als de zitkamer en de keuken. Omdat het personeel naar huis gaat krijgen we de sleutel en bivakkeren alleen in het pand.
Net als ik klaar ben met met het fietsonderhoud, barst om vijf uur de storm en de stortregen los. Alweer dondert en bliksemt het. In deze streek een gebruikelijke afsluiting van een snikhete dag.
De storm is gaan liggen, de laatste regendruppels vallen. Inmiddels is het zeven uur in de ochtend. Als het wegdek droog dampt, gaan we op pad.
Met de bossen langs de Drava links en de heuvels rechts, fietsen we (alweer - of nog steeds? -) tussen de zonnebloemen.
We blijken op de doorgaande weg richting Osijek te fietsen. Verkeer vliegt soms rakelings voorbij, soms ook rustig op gepaste afstand.
Met de wind in de rug zijn we razendsnel in Donji Miholjac, waar we in de schaduw van de bomen van het stadspark onze rustpauze houden.
Ruim voor de middag rijden we Belišće binnen, vanwaar we via de 'Amazon of Europe' fietsroute Bistrinci in fietsen. Bij de Odmorište 'Drava' is het tijd om in de rivier te badderen en een middagje in de schaduw van de bomen te verbrengen.
Eerst nog maak ik een uitstapje naar het strand van Bistrinci. Dat blijkt helemaal onder water te staan na de hevige regenval van de afgelopen dagen.
Net als bij Križnica wordt het recreatieterrein druk bezocht. Mensen (soms met honden) komen hier zwemmen in de rivier die nu flink snel stroomt na dagenlange regenbuien in de bergen. Stroomopwaarts gaan ze het water in om er stroomafwaarts uit te komen. Na over het gras stroomopwaarts te lopen, begint alles weer van voor af.
Op 't eind van de dag wordt zelfs een kudde schapen hier uitgelaten. Het donker is voor het verliefde paartje dat op één van de bankjes langs de rivier komt zitten.
Dorpsbewoners hebben hier bootjes langs de oever gelegd en schuurtjes voor hun spullen gebouwd. Een stel mannen heeft zelfs een eigen honk gebouwd met stoelen, tafel en fornuis enz. De flessen drank tot het plafond opgestapeld. Wanneer één van hen mij komt vragen om de pomp te lenen om z'n fietsbanden op te pompen, ben ik meteen uitgenodigd om een glaasje te drinken. Wijn en šljivovica vloeien rijkelijk. Verhalen worden met gloeiende wangen en fonkeloogjes verteld. .... Laku noć.
